Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘જીવન સાધના’

થોડા સમય પહેલા જ મારુ મૃત્યુ થયુ હતુ. અત્યારે હુ કોઈ અલગ સ્તર પર હતો જ્યાં થોડા સમય રહ્યા બાદ હુ નવો જન્મ લેવાનો હતો. જે પુસ્તક હું વાંચી રહ્યો હતો એ બીજુ કાંઈ નહી પરંતુ મારા જ જુના જન્મોની જીવનકથા હતી. એમાની દરેક કથા મેં એક એક જન્મ જીવીને મૃત્યુ બાદ લખી હતી. એ કથાના બધા જ પાત્રો બીજુ કોઈ નહી પણ હું જ હતો. એ પુસ્તકના છેલ્લા પાનામાં મારી છેલ્લી જીવનકથા લખાયેલી હતી.

આ બધુ એટલુ ત્વરીત અને આઘાતજનક હતુ કે થોડી ક્ષણો તો હુ મુઢ બની ગયો. એ કેવી રીતે બને કે થોડા સમય પહેલા જ મારુ મૃત્યુ થયુ હોય અને મને યાદ ન હોય ? અને મૃત્યુ પછી તરત  હુ આ પુસ્તક વાંચુ ? અને આ જુના જન્મો, પુનર્જન્મ અને મારી ખુદની જીવનકથા ?  હું ગાંડો થઈ ગયો છુ કે શું ? મે મારી આંખો ખોલી. પ્રકાશ હવે પૂર્વવત હતો.

મે જલ્દીથી એ પુસ્તકનુ છેલ્લુ પાનુ ખોલ્યુ. હા મને યાદ આવી ગયુ. મારી જ વાત.. એટલે કે મારા છેલ્લા જન્મનાં જીવનની જ વાત. પરંતુ તો શું ? હું એ કઈ રીતે માનુ કે મારા પહેલાના જન્મો હતા અને તેની વાતો આ પુસ્તકમાં સાચોસાચ લખાઈ છે ?

“હે ઈશ્વર, મને મદદ કરો. તમારી માયાને દુર કરી મને સત્યના દર્શન કરાવો” મે પ્રાર્થના કરી.

મે મારી આંખો બંધ કરી અને જ્ઞાનનો એક પ્રવાહ મારામાંથી સ્ફુર્યો.

“મારે શા માટે આ પુસ્તક – જીવન સાધના વાંચવુ પડ્યુ ?” મેં પુછ્યુ.

“એટલા માટે કે તુ એ વાંચીને જીવનના તારે શીખવા યોગ્ય પાઠો શીખી શકે. જીવન એ અનુભવોની પાઠશાળા છે. દરેક ક્ષણ તમને કશીક શીખ આપે છે.” – જવાબ.

“પરંતુ હુ એમાથી કશુયે શિખ્યો નથી. હું તો ફક્ત તેને વાંચી ગયો. બસ એટલુ જ.”

“એ જ તો ભુલ તુ વારંવાર કરે છે જ્યારે જ્યારે તુ આ પુસ્તક વાંચે છે. દરેક જીવનકથામાં એક ગર્ભીત અર્થ છુપાયેલો છે.

પ્રથમ કથા – બ્રહ્મવેતસની કથા એ તારા દિવ્ય આત્માના વિસ્તારની કથા છે. તુ પરમ દિવ્ય પરમાત્માના અંશરુપ અવતર્યો હતો. તારા સંત માતાપિતાએ તને આધ્યાત્મિક જીવનના સંસ્કાર આપ્યા અને તુ ધીરે ધીરે કર્મના બંધનમાંથી મુક્ત થઈ રહ્યો હતો. તને દરેક જીવ પ્રત્ય ઉંડી અનુકંપા હતી. એટલે જ તે એ સિંહણ અને તેના બચ્ચાઓને મદદ કરી. પરંતુ અજાગ્રુતભાવે કરાયેલુ દરેક કર્મ બંધનકર્તા હોય છે. જ્યારે તે વિચાર્યુ કે મે આમને બચાવ્યા ત્યારે તારામા કર્તાભાવનુ અભિમાન જાગ્યુ અને તુ કર્મના બંધનથી બંધાયો. તુ એ સિંહણ અને તેના બચ્ચાઓની સાથે ઋણાનુબંધના અદ્રશ્ય દોરાથી બંધાયો અને એ ઋણાનુબંધ ચુકવતા તમને સહુને કેટલાયે જન્મો થયા. તે તારા એ જન્મના માતાપિતા જ તારા આગલા જન્મોમા પણ માતાપિતા રહે એવી પ્રાર્થના કરી. એનાથી તમે ત્રણ પણ કેટલાય જન્મ સુધી એ ઋણાનુબંધમાં રહ્યા.

તારા નામ પણ આધ્યાત્મિક અર્થ ધરાવે છે. બ્રહ્મવેતસ એટલે જે બ્રહ્મને જાણવાના માર્ગે ચાલે છે તે. તારા પછીના જન્મમાં તું ઉત્તમાનસ બન્યો. જેનુ મન ઉત્તમ છે તે. આમ તારુ આત્માના પદથી મનની અવસ્થામાં પતન થયુ.

ઉત્તમાનસના જન્મમાં તને સત્ય પ્રત્યે અપાર પ્રેમ હતો. પરંતુ તુ ફક્ત સાપેક્ષ સત્યને જાણતો હતો નિરપેક્ષ સત્યને નહી. જે સત્ય મનના સાચા-ખોટાના ખ્યાલોથી બંધાય છે એ કદી અંતિમ સત્ય નથી હોતુ. સત્ય મનની અવસ્થાઓથી પરે છે. પરિસ્થિતિઓ અનુકૂળ-પ્રતિકૂળ થતી રહે એ સંસારનો નિયમ છે. જે આ બધી અવસ્થાઓ માંથી પસાર થવા છતા લેશમાત્ર બદલાતુ નથી એ આપણૂ મુળ સ્વરુપ. અને એ જ અંતિમ સત્ય છે.

કહેવાની જરુર ખરી કે તારા ત્રણ મિત્રો એ પાછલા જન્મના સિંહણ અને તેના બચ્ચા હતા. શશિવ્રતને એટલે જ સિંહ-વાધ ખુબ પસંદ હતા. એ દિવસે પેલા સિંહ પણ અજાણતા જ શશિવ્રત સાથેની એ કડીને ઓળખીને તમારી પાછળ આવ્યો હતો. જોકે પછી તેને બાળકના રુપમાં શિકાર મળી જતા તે જતો રહ્યો હતો.

આદિવાસીના સરદારે ધર્મ વિરુધ્ધ આચરણ કર્યુ. પરંતુ તે પણ એમનુ અનુકરણ કર્યુ. એ નિયત હતુ કે સરદાર તમને સજા કરે એ પહેલા બાળકની માતા તમને માફ કરવાની અરજ કરી તમને બચાવી લેશે. પરંતુ ક્રોધ અને બદલાની આગમાં તે અંધ બનીને હુમલો કર્યો અને તુ માર્યો ગયો. આમ, તે ઈશ્વરની યોજનામા ખલેલ પાડી અને તેને ઠીક કરતા બીજા કેટલાયે જન્મો નિકળી ગયા. નિયતી એ એક એવી શક્તિ છે જે મનુષ્યને કોઈ ચોક્કસ દિશામા લઈ જાય છે. પરંતુ એ દિશામા દરેક પગલા કેમ ભરવા અને પરિસ્થિતિઓનો પ્રતિભાવ શું આપવો એ આપણા હાથમાં છે.

દિવાકરના જન્મકાળમાં તારુ અધઃપતન થતુ અટક્યુ. તે એ સમય હતો જ્યારે તારો આધ્યાત્મિક વિકાસ ધીરેધીરે યોગ્ય દિશામાં શરુ થયો હતો. દિવાકર એ તારુ અતિ ગહન સ્વરુપ હતુ. તું ખરે જ જ્ઞાન-પિપાસુ હતો. પરંતુ તે પાછલા જન્મોમાં કેટલાયે સંસ્કાર અને વૃત્તિઓ એકઠી કરી હતી. આથી જ, તે આધ્યાત્મનુ ઉચ્ચ શિક્ષણ લીધુ હોવા છતા એ સંસ્કારો અને વૃત્તિઓ તારા પર હાવી થઈ ગઈ. આવી જ એક ન સંતોષાયેલી વૃત્તિ હતી જ્ઞાન અને કીર્તિ માટેનો મોહ.

તારા જાતી વિશેના વિચારો યોગ્ય હતા પરંતુ તારા જીવનએ એ બતાવી આપ્યુ કે આ પધ્ધતિ યોગ્ય હતી. જેઓ આ જ્ઞાન પચાવી ન શકે તેઓ તેને પોતાના અને બીજા માટે હાનિકારક બનાવી દે છે.

જે રાજાના પુત્રે તને મદદ કરી હતી એ બીજા કોઈ નહી પણ પ્રભુ શ્રી રામ હતા. તને થશે કે જો તેઓ ઈશ્વર હતા અને જાણતા હતા કે તારી કીર્તિ ચાહના અયોધ્યા માટે શાપ સમાન પુરવાર થશે તો એમણે તને શા માટે મદદ કરી ? કારણકે એ જ નિયતિમાં હતુ. એ પ્રભુની યોજના હતી અને તમે બંને એમા તમારો ભાગ ભજવતા હતા. તારા માન અને કીર્તિ માટેનો મોહે તને એ નનામો પત્ર લખાવ્યો. જો કે એ પત્ર તેની રીતે બીલકુલ યોગ્ય હતો પરંતુ જે આશયથી તે તેને લખ્યો, તેને કારણે તુ તેના કર્મફળમાં બંધાયો. તુ તારી જાતને અંત સુધી ધિક્કારતો રહ્યો. વારંવાર એ યાદ કરીને તુ જાણે એ ભુલ ફરી ફરીને જીવવા લાગ્યો.  અને તારા એ પત્ર લખવાનુ ફળ તને મળ્યુ જીવનભર ધિક્કાર અને નિરાશારુપે !

તને એ ખ્યાલ ન આવ્યો કે તુ નિયતિના યોજનાના એક ભાગરુપે જ કામ કરી રહ્યો છે. આ ઘટનાને સાંકેતીક રીતે જોઈએ તો સિતાજી ભક્તિ, રામ બ્રહ્મ અને રાવણ  જીવનો અહં દર્શાવે છે. ભક્તિને અહંનો થોડો પણ સ્પર્શ થાય તો એ ભક્તિના મુળ સ્વરુપ તથા ભક્ત અને ભગવાન વચ્ચેના એ પવિત્ર સેતુને તોડી નાખે છે. પરંતુ માયા અને ભક્તિ બંને સ્ત્રીરુપા છે. અને ખરા ભક્તની ભક્તિ માયાના સકંજામાં કદી ન આવે. સિતાજી પણ પરમ પવિત્ર હતા , અહંકારના લેશમાત્ર સ્પર્શ વિના.

વજ્રચિત્રના જીવનનો પણ ખુબ મહત્વનો ઉદ્દેશ હતો. તે એ સમય હતો જ્યારે તારામાં કામના અને ઈર્ષા એ બે વૃત્તિઓ વધારે હતી. સત્કર્મો કરવા માટે સત્તાની કામના અને જે લોકો સત્તાનો દુરઉપયોગ કરતા હોય તેમના પ્રતિ ઈર્ષા અને ધૃણા. આ રાજસીક વૃત્તિઓ તારા આધ્યાત્મિક વિકાસને માટે અવરોધરુપ બની. વિકાસની એ ઉચ્ચ અવસ્થાએ સાત્વિક,રાજસિક અને તામસિક એ ત્રણેય વૃત્તિઓ નડતરરુપ બની શકે જો સાધક પુરતો જાગ્રુત ન રહે તો.

વજ્રચિત્ર નામ વજ્ર અને ચિત્ર નામની સુશુમ્ણા નાડીના બે ભાગ પરથી પડ્યુ છે. સુશુમ્ણા નાડીનુ એક મુખ કુંડલીનીમાં ખુલે છે અને તે શરીરના છ મુખ્ય ચક્રોને ભેદીને સાતમા ચક્ર સહસ્ત્રારમા મળે છે. સાંકેતિક રીતે જો દ્રૌપદીને કુંડલીની શક્તિ અને પાચ પાંડવોને પહેલા પાંચ ચક્રો તરીકે લઈએ તો દ્રૌપદીને આદર આપીને તુ તારા એ મૂળભૂત આત્મ સ્વરુપને ભજતો હતો. અહંકાર ન હોવાથી પરમ સત્ય તરફનો વિકાસ પણ ખુબ જડપી હતો. પરંતુ કોઈ એક સમયે તારા પાચ ચક્રોનુ સંતુલન ખોરવાયુ. આને કારણે પ્રાણ શક્તિ સહસ્ત્રાર સુધી ન પહોચી શકી અને તુ વિવિધ વૃત્તિઓના હુમલા સામે નિરાધાર બન્યો. આમ,તારામા ઈછ્છા અને ઈર્ષા એવી વૃત્તિ બળવત્તર બની. જો પ્રાણ શક્તિ કામના અને અહંકારને તાબે રહે તો એ વ્યક્તિને બાહ્ય ઈદ્દ્રિય અને વિષયોમાં પ્રવૃત્ત કરે છે.

તુ કદાચ તોયે એ વૃત્તિને જીતી શક્યો હોત જો તુ તારી આસક્તિ માટે લડ્યો ન હોત. એ આસક્તિએ તારામાં કામના જગાડી. અને જ્યારે એ કામના પુરી ન થઈ શકી ત્યારે તુ ક્રોધીત થયો. અને એ ક્રોધ સાથે જ તુ તારી સમતા ખોઈ બેઠો અને તારા ધર્મને ભુલ્યો. તને તારા કર્મના આધ્યાત્મિક ફળ જોઈતા હતા. પરંતુ તારે તેની કિંમત ચુકવવી પડી. હરીના માર્ગમાં પ્રભુપ્રાપ્તિ સિવાયનો કોઈ હેતુ પવિત્ર નથી. તારે હજુ વધુ પવિત્ર થવાની જરુર હતી.

આમ તારા દરેક જન્મમાં કોઈ મુળ દોષ પ્રમુખ રહ્યા. બ્રહ્મવેતસને કર્તાભાવનુ અભિમાન થતા તે કર્મફળમાં બંધાયો. ઉત્તમાનસને આધ્યાત્મિક સાધનાનો મોહ અને આદિવાસીઓ પ્રત્યેનો ક્રોધ અને દ્વેશભાવ બંધનકર્તા બન્યો. દિવાકરને માટે કીર્તિનો લોભ અને સ્વનો ધિક્કાર પતનના કારણ બન્યા. અને આમ તે તારા છેલ્લા જન્મ સુધી કેટલાયે જન્મ લીધા અને કેટલાયે પાત્રો ભજવ્યા. તુ કેટલાયે નવા પાઠો શિખ્યો, કેટલાયે જુના પાઠો ભુલી ગયો , કેટલાયે કર્મના ફળ ભોગવી તેમાથી મુક્ત થયો, કેટલાયે નવા કર્મફળ બાંધ્યા અને આ જ ચક્રમાં તુ દોરવાતો રહ્યો.

“હે ઈશ્વર !!” હું ફક્ત આટલુ જ બોલી શક્યો.

થોડીવારે કળ મળતા હુ બોલ્યો, ” પણ હુ આ બધા જન્મો જીવી ગયો હોય હુ એ બધુ ભુલી કેમ ગયો ?”

“કારણકે તુ હંમેશા તારી જાતને નવા પાત્ર સાથે એવો જોડતો રહ્યો કે તુ તારો ભુતકાળ ભુલતો રહ્યો. તારા જીવન વિશેની વાતમાં પણ તે હંમેશા હું ઉત્તમાનસ હતો હુ દિવાકર હતો એમ લખવાને બદલે અને હુ દિવાકર છુ હું ઉત્તમાનસ છુ એમ લખ્યુ છે. આટલી આસક્તિ હતી તારી તારા શરીર સાથે.” – જવાબ

“આ પ્રકારનુ પુસ્તક લખવાનો શો હેતુ છે ?”

“એટલા માટે કે તુ તેને વાંચી શકે અને જીવનની ક્ષણભંગુરતાને અને આધ્યાત્મિક સાધનાના મહત્વને સમજી શકે. એટલા માટે કે તુ સમજે કે તુ પહેલેથી જ કેટલાયે સત્યોને જાણે છે અને તારે એ વારંવાર જાણવાની કે ભુલવાની જરુર નથી. એટલા માટે કે તુ જાણે કે તુ જીવનમાં હાંસલ કરવા યોગ્ય બધુ જ કેટલીયે વાર હાંસલ કરી ચુક્યો છે અને તારે ફરીથી એ ભૌતિક સુખ પાછળ તારુ જીવન વેડફવાની જરુર નથી. એટલા માટે કે તુ એ જાણે કે તુ પહેલેથી જ બધી જ લાગણી અને ભાવોને અનુભવી ચુક્યો છે અને તારે આ જન્મમાં એની રાહમાં રહેવાની જરુર નથી. એટલા માટે કે તુ એ જાણે કે જીવનમાં એક જ કર્મ કે જે કરવાનુ હજી બાકી છે તે છે પરમ ઈશ્વરની સાધના અને મુક્તિ. અને તારા જીવનનો મુળ હેતુ જ આ મુક્તિનો છે.”

“પણ કોઈ તે શિખતુ નથી.”

“ના, એવુ નથી. કેટલાક જલ્દી શીખે છે ને કેટલાક ધીમે. પરંતુ અંતે તો સહુ ત્યાં જ પહોચવાના છે.”

“પરંતુ હવે હુ શીખી ગયો. મારા જીવનનો ઉદ્દેશ સફળ થયો.”

“ના, જાણવુ અને જીવવુ એ બંને અલગ બાબત છે. ખરી સાધના એને જીવી બતાવવામાં છે.”

“પરંતુ તો હુ આ બધી અત્યારે જ કેમ સમજ્યો ?”

“કારણકે પહેલા તે જીવન સાધના પુસ્તકને વાંચવાની તસ્દી નહોતી લીધી.”

“એટલે કે અંતરાવલોકન , ખરુ ને ?”

“હા, સ્વનુ સાક્ષીભાવથી અવલોકન.”

“શુ મુક્તિ માટેની સાધનાનો કોઈ નિશ્ચિત સમય છે ?”

“ના, જો વ્યક્તિ તેના મુળ સ્વરુપમાં સ્થિર રહે તો મુક્તિ એક ક્ષણમાં પણ મળી શકે.”

“લાગે છે મારા બધા પ્રશ્નો દુર થયા છે. પ્રભુ મને તમારો આશિર્વાદ આપો.”

અને આમ હુ ફરી અહી આવ્યો છુ નવુ જીવન જીવવા , નવા સત્યો જાણવા , જાણેલા સત્યોને યાદ કરવા, આત્મ સાક્ષાત્કાર કરવા અને જીવન સાધના પુસ્તકના અંતિમ પાને આવુ કંઈક લખવા…

હું પરમ શુધ્ધ આત્મા છું…

Advertisements

Read Full Post »

“આ જરુર રામાયણના ધોબીની વાત છે ! એ જ હોવી જોઈએ.. અયોધ્યા,વશિષ્ઠ આશ્રમ, મોટો પુત્ર, વનવાસ, અપહરણ,લંકા.. આ બધુ તો રામાયણનો ભાગ છે!” મે વિચાર્યુ.

“પણ મને પેલા ધોબી વિશે કશો ખ્યાલ નહોતો. હમમ.. તો એ જ્ઞાની હતો અને કિર્તિની મહત્વાકાંક્ષાને લીધે તેણે નનામો પત્ર લખ્યો. પરંતુ એક પત્રને કારણે રામે સિતાનો પરિત્યાગ કેમ કરી દીધો ?” હું વિચારતો હતો.

“બિચારો દિવાકર ! તેનો ઈરાદો આવો નહોતો. અને તેને પોતાના કૃત્ય બદલ પસ્તાવો પણ થયો હતો. બિચારો અંત સુધી પોતાની જાતને ધિક્કારતો રહ્યો. પોતાના કૃત્યનુ તેને પુરતુ ફળ મળી ગયુ. ભગવાન તેની આત્માને શાંતી આપે” મે પ્રાર્થના કરી.

~                             ~                            ~

હું વજ્રચિત્ર છુ. મારા પિતા એક બહાદુર ક્ષત્રિય સૈનિક હતા. તેમણે કેટલાયે યુધ્ધ લડ્યા અને જિત્યા હતા. તેમણૅ મને બાળપણથી જ ભાલો ચલાવવામાં પ્રવિણ બનાવ્યો હતો. દસ વર્ષની ઉમરે હું વીસ હાથ દુરથી લક્ષને વિંધી શકતો. યુવાન થઈને હું મહેલનો રક્ષક બન્યો.

એક દિવસ હુ આયુધશાળામાં અભ્યાસ કરતો હતો ત્યારે અમારા બે યુવરાજ ત્યા આવ્યા. બંને ઝગડો કરતા હતા કે કોણ સારો નિશાનેબાજ છે. પહેલા યુવરાજ લક્ષ વિંધે એ પહેલા મેં મારા ભાલાથી લક્ષ વિંધી નાખ્યુ. એમાના એક યુવરાજ બહુ ક્રોધિત થયા. મેં કહ્યુ કે હુ તો ફક્ત મારો અભ્યાસ કરતો હતો અને શસ્ત્રવિધામાં સ્પર્ધા યોગ્ય નથી. એ યુવરાજે મને સજા કરવાની ધમકી આપી કાઢી મુક્યો. “જો ફક્ત એક દિવસ માટે પણ મને સત્તા મળે તો આ નાકે ચઢેલા યુવરાજને હુ બતાવી દઈશ કે હું કોણ છુ..” મે વિચાર્યુ.  પરંતુ જ્યારે ખરો સમય આવ્યો ત્યારે હું એ કરી ન શક્યો.

મને રાણીજીના મહેલનો મુખ્ય રક્ષક નિયુક્ત કરવામા આવ્યો હતો. એ દરમિયાન હુ ઘણીવાર રાણીજીને મળતો. તેઓ તેજોમય આંખો, કાળા ભમ્મર કેડ સુધી આવતા વાળ ધરાવતા સુંદર નારી હતા. તેઓ વેદોના અને શસ્ત્રવિધાના જાણકાર હતા. પરમ સ્નેહમય એવા તેઓ સહુને પ્રેમથી બોલાવતા. હું તેમનો ખુબ આદર કરતો.

એક દિવસ તેઓએ ખુબ ચિંતિત અવસ્થામાં આવીને મને કહ્યુ,”હે વજ્રચિત્ર, રાજદરબારમાં જઈ કૃપા કરીને એવુ કરો કે મારા પતિ ધર્મથી વિપરીત કશુ ન કરે. મને બહુ અયોગ્ય એવી સ્ફુર્ણા થાય છે. મને ઘણુ આશ્ચર્ય થયુ. તેમના પતિ ધર્મપરાયણ હતા. હજુ તો હુ કશુ આગળ વિચારુ એ પહેલા યુવરાજ ત્યાં એલફેલ બોલતા આવી પહોચ્યા.

“હવે જ્યારે તારા પતિઓ તને જુગારમાં હારી ગયા છે ત્યારે તુ મહારાણી નહી એક દાસી છે. તારુ અભિમાન બાજુએ મુકીને એક દાસીની જેમ મારી સાથે આવ. હુ તારો નવો માલીક છુ. મારા મોટાભાઈ તારા નવા પતિ થશે.” એ પાગલોની જેમ બોલતો રહ્યો.

બહુ થયુ. આવો જંગલી વ્યવહાર હું કેમ સાંખી શકુ ? પછી ભલે સામે યુવરાજ કેમ ન હોય ? “યુવરાજ, તમારી વાણીને સંભાળો. તમે મહારાણી સાથે વાત કરી રહ્યા છો.” મે તેને પડકાર્યો.

“એ હવે મહારાણી નથી રહી. તેના પતિઓ તેને જુગારમાં હારી ગયા છે. હવે એ એક દાસી છે. અને હુ તેની સાથે એ જ રીતે વર્તિશ.અને તારે વચ્ચે પડવાની જરુર નથી.તુ તારુ કામ સંભાળ”

“યુવરાજ, જો તમારે વાત કરવી હોય તો સભ્યતાથી કરો. આખરે એ રાણી ન હોય તો પણ તમારા ભાભી છે. તમે તેમની સાથે આવુ વર્તન ન કરી શકો” હુ ગરજ્યો.

“તુ, એક રક્ષક મારી સાથે ઉંચા અવાજે વાત કરે છે ? તારી આ હિમ્મત ?” તેઓ ક્રોધથી બોલ્યા.

હુ થોડો ક્રોધિત,થોડો ભયભિત,થોડો અચંબિત હતો. મને શુ કરવુ એ જ નહોતુ સમજાતુ. શુ છે મારો ધર્મ ? યુવરાજ નો વિરોધ કરવો અને સજા પામવી ? મહારાણીને અપમાનિત થઈ જતા જોઈ રહેવુ? શુ કરવુ?

મેં છેલ્લી વાર યુવરાજને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો. “હુ તમને મહારાણીને મહેલની બહાર નહી લઈ જવા દઉ.” મે મારો નિર્ધાર જણાવ્યો.

“છોડ એ વાત. હુ એક દગાખોર રક્ષકને તેનુ ઈનામ આપવા જઈ રહ્યો છુ. હવે તને કાળ પણ નહી બચાવી શકે.” યુવરાજે ખુન્ન્સથી કહ્યુ.

એ યુવરાજ નાનપણથી જ બહુ અભિમાની અને ક્રોધી હતો. હુ તેને પહેલેથી ધિક્કરતો. અને આ પરિસ્થિતીમાં બે લોકો જોડાયેલા હતા, મહારાણી – જેનો હુ ખુબ આદર કરતો અને યુવરાજ – જેને હુ સહુથી વધુ ધિક્કરતો. “હું આજે યુવરાજને હરાવી ને તેના અભિમાનને ખંડિત કરીશ” મેં વિચાર્યુ.

મેં મારા ભાલાથી તેના પર પહેલો હુમલો કર્યો. પણ તે તૈયાર હતો. તેણે ગદાથી એ પ્રહાર જિલ્યો અને વળતો પ્રહાર કર્યો. એ પ્રહારે મારી પીઠને બહુ ખરાબ રીતે જખમી કરી. હૂ ઉભો થઈ ફરી લડવા લાગ્યો. એ ગાળો બોલતો, પાગલોની જેમ હસતો

હસતો મારા પર પ્રહાર કરતો રહ્યો. થોડા સમયમાં જ મારુ બળ ઓસરવા લાગ્યુ.મને થયુ કે રાણીજીના પતિઓ જો પાછા ફરે તો કદાચ મને બચાવી શકે. પરંતુ એ પહેલા એક જીવલેણ પ્રહારથી હુ રાણીજીના ચરણોમાં પડી ગયો.

“મને માફ કરજો, રાણીજી ! હું તમને બચાવી ન શક્યો.” હુ પિડા અને દુઃખથી રડતા રડતા બોલ્યો. મે વિચાર્યુ, હુ આ લડાઈ શેના માટે લડ્યો ? ધર્મ માટે ? કે પછી મારા બદલા માટે ? મને તેનો જવાબ મળે એ પહેલા હુ મારા જ ભાલાથી વિંધાઈ ગયો અને મૃત્યુ પામ્યો.

~                          ~                                ~

“હમમ..તો આ દ્રૌપદીના રક્ષકની જીવનકથા હતી ! અને એ યુવરાજ ચોક્કસ દુઃશાસન હોવો જોઈએ. દુઃશાસન એટલે જેને કાબુમાં રાખવો મુશ્કેલ છે તેવો.” હું આ કોયડો ઉકેલીને હરખાઈ ગયો.

“મને આ કથાઓ ખુબ જ ગમી. જાણે એમણે મારા જીવનમાં કશુક ઉમેર્યુ છે.” મે વિચાર્યુ.

આટલામા આજુબાજુનો પ્રકાશ એટલો બધો વધી ગયો કે મારાથી આંખ ખુલ્લી રાખવી મુશ્કેલ થઈ ગઈ. એટલે હું આંખો બંધ કરી વિચારવા લાગ્યો.

“હું કોઈ જુદી જ અવસ્થામાં છુ?” – પ્રશ્ન.

મારી અંદરથી, સમજાવી ન શકાય એવો જવાબ આવ્યો. “હા”

“શું આ એ જ છે જેને લોકો અંતઃસ્ફુર્ણા કે પછી ધ્યાન કહે છે ?”

“હા” – પાછો એવો જ જવાબ.

હું ખુબ રોમાંચીત થઈ ગયો. લોકો આને આત્માનો અવાજ, સહુની અંદર રહેતા પ્રભુનો અવાજ, જાત સાથેનો સંવાદ,અંતઃસ્ફુર્ણા ,ભ્રમણા એમ અનેક રીતે આલેખે છે. એ જે પણ હોય, હુ તેને જાણવા અને અનુભવવા માંગતો હતો.

“હું ક્યાં છુ ?” મેં પુછ્યુ.

કશો જ જવાબ નહી !! લાગે છે આ અંતઃસ્ફુર્ણા કે પછી આત્માનો અવાજ ફક્ત હા ના માં જવાબ આપે છે. વાંધો નહી, એક ચાલાક સવાલ પુછવા દે.

“મને વિસ્તૃત જવાબો મળી શકે ?” મે પુછ્યુ.

“હા” !!

હા, મળી શકે !! જરુર કોઈ રસ્તો હોવો જોઈએ. મે એકાગ્ર થઈને તેના વિશે વિચાર્યુ. અને મને સમજાયુ. ફક્ત દ્રષ્ટી બદલવાની, સુક્ષ્મ સ્તર પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવાની જરુર હતી. પછી જેટલુ જાણવા માગો એટલુ મળી શકે. બહુ પ્રયત્નો પછી મને હા ના કરતા થોડો વિસ્તૃત જવાબ મળવા લાગ્યો. અને હુ એ રહસ્યમય કોયડો ઉકેલવા લાગ્યો.

Read Full Post »

“હુ ક્યાં છું ?” મે વિચાર્યુ.

“આ જ્ગ્યા ખુબ તેજોમય છે પણ આ પ્રકાશનો ઉદભવ ક્યાથી થાય છે એ ખ્યાલ નથી આવતો. લાગે છે જાણે આ પ્રકાશ દરેક બાજુથી આવી રહ્યો છે. અહી આસપાસમાં કોઈ જ નથી લાગતુ. ખબર નહી હુ અહી કેવી રીતે પહોચ્યો ?” મને કશુ યાદ ન આવતા મે એ પ્રયત્ન છોડી દીધો.

“હમમ.. તો હુ કોઈ પુસ્ત્તક વાંચી રહ્યો હતો..” મે પુસ્તકને ફેરવી તેનુ નામ વાંચ્યુ.

જીવન સાધના – પુસ્તકનુ નામ. લાગે છે આ જીવનકથાઓનુ પુસ્તક છે. પરંતુ જેમના જીવન આમા આલેખાયેલા છે એ લોકો કોણ હતા ? હું બ્રહ્મવેતસ અને ઉત્તમાનસ ને તો ઓળખતો નહોતો પરંતુ મને તેમના જીવન વિશે વાંચવામા બહુ આનંદ થયો. મને આ જગ્યા, અહીની નિરવતા અને મારી પરિસ્થિતી વિશે ખાસ યાદ નહોતુ આવતુ એટલે આ એકલતામા એ પુસ્તક વાંચવાનુ એકમાત્ર કામ શરુ કર્યુ. પણ પુસ્તક ઘણુ જાડુ હતુ એટલે મેં તેના અમુક પાના છોડીને તેને મધ્યભાગમાંથી વાંચવાનુ શરુ કર્યુ.

~                 ~               ~

હું દિવાકર છુ. દિવાકર સૂર્યનારાયણના બાર નામોમાનુ એક નામ છે. દિવાકર એટલે જે વિશ્વને તેજોમય બનાવે અને અંધકારને દુર કરે. પરંતુ આનાથી વિપરીત, મારુ આખુ જીવન અજ્ઞાનતા અને પશ્ચાતાપમાં વિત્યુ.

હુ એક ધોબીનો પુત્ર હતો. મારા બાળપણથી જ હું કપડા ધોવાનુ શીખી ગયો હતો. મને પહેલેથી જ અભ્યાસ પ્રત્યે બહુ લગાવ હતો. પરંતુ મારા પિતાજીએ મને કદી અભ્યાસ માટે ન મોકલ્યો. તેઓ કહેતા “આપણે શુદ્રોએ બહુ અભ્યાસ કરવાની શી જરુર ? એ કામ ઉંચી જાતના લોકોનુ છે.” હુ એ કદી ન સમજી શકતો કે કોઈ જાતી અભ્યાસની યોગ્યતાનુ પ્રમાણ કેવી રીતે હોઈ શકે?

હું જ્યારે બાર વર્ષનો હતો ત્યારે મને અભ્યાસની એક તક મળી. વશિષ્ઠ આશ્રમમાં નાના અને બિમાર બાળકોના કપડા ધોવા માટે કોઈની જરુર હતી. મેં એ કામ ખુશીથી ઉપાડ્યુ. એ આશ્રમમાં પ્રવેશ કરતા જ તેની હવામા મને જ્ઞાન અને શાંતિના

બીજ દેખાયા. અહી મોટા રાજાઓ, ક્ષત્રિયો, બ્રાહ્મણો અને વૈશ્યના પુત્રો અભ્યાસ કરતા હતા. અમારા રાજાના ચાર પુત્રો પણ અહી જ ભણતા હતા. હું આશ્રમમાં જ મારો સમય વિતાવવા લાગ્યો. હું રાત્રે કપડા ધોતો અને દિવસે નજીકમાં છુપાઈને ગુરુજીની વાત સાંભળતો. આ રીતે હું ઘણુ શિખ્યો.

એક દિવસ હું છુપાઈને ગુરુજીની જ્ઞાનમય વાતો સાંભળતો હતો ત્યારે એક શિષ્ય મારો હાથ પકડી મને ગુરુજી સમક્ષ લઈ આવ્યો. હું ખુબ જ ડરી ગયો. મને થયુ નક્કી હવે મને સજા થશે. પણ એ શિષ્યે ખુબ પ્રેમભરી વાણીમાં કહ્યુ, “ગુરુજી, આ મિત્ર અભ્યાસ કરવા ઈચ્છે છે પરંતુ કોઈ ડરને કારણે એ તમારો શિષ્ય નથી બન્યો. એ રોજ અહી નજીકમાં છુપાઈને તમારુ શિક્ષણ લે છે. કૃપા કરીને એને તમારો શિષ્ય બનાવો.” ગુરુજીએ મારા વિશે પુછ્યુ. મેં જણાવ્યુ કે હુ ધોબીનો પુત્ર છુ. તેમણે મને પુછ્યુ કે હું શા માટે ભણવા માંગુ છુ. મેં કહ્યુ,” જ્ઞાનપ્રાપ્તિ અને પ્રભુસાધના એ કોઈ પણ જીવનો ધર્મ છે.” મને ખુદને ખ્યાલ ન રહ્યો કે આ શબ્દો ક્યાંથી અને કેવી રીતે બોલાઈ ગયા. ગુરુજી એ સાંભળી બહુ પ્રસન્ન થયા. તેમણે કહ્યુ, ” જાતી નહી પણ વ્યક્તિની જ્ઞાન-પિપાસા તેના અભ્યાસ માટેની લાયકાત છે. પવિત્ર હ્રદય અને સરળ ચિત્ત વાળી વ્યક્તિ સર્વ જ્ઞાન મેળવી શકે. હું તને મારા શિષ્ય તરીકે સ્વિકારુ છુ. હવેથી આશ્રમમાં રહે અને સત્યને જાણ.

હું એ શિષ્યનો આભાર માનવો ગયો પણ એ ચાલ્યો ગયો હતો. પછીથી મને જાણ થઈ કે તે અમારા રાજાશ્રી નો મોટો પુત્ર હતો. આશ્રમમાં હું વેદ, ઉપનિષદ, પુરાણ, સંહિતા, દર્શન, શાસ્ત્રો વગેરે શિખ્યો. હું જ્યારે ૨૨ વર્ષનો થયો ત્યારે મારા પિતાના ખરાબ સ્વાસ્થ્યને કારણે મારે પાછા જવુ પડ્યુ. એ પછી હું આશ્રમમાં પાછો ન જઈ શક્યો. હું મારા ભાઈ-બહેનોમાં સહુથી મોટો હતો અને એ જવાબદારીએ હુ ધોબીનું કામ કરવા લાગ્યો.

આમ મારુ જીવન લગભગ ૪૦ વર્ષ સુધી કોઈ ખાસ બનાવ વગર પસાર થયુ. આ બધા વર્ષો દરમિયાન હું મારું જ્ઞાન વહેચવા આતુર હતો પરંતુ કોઈ તેને સાંભળવા કે શિખવા તૈયાર ન હતુ. મારા સગા અને મિત્રોએ તેમની અજ્ઞાનતાને લીધે મને ન બિરદાવ્યો અને બાકીના જ્ઞાની લોકોએ મને એટલે ન સાંભળ્યો કારણકે હુ ધોબી હતો ! કેટલી કરુણ વિવશતા ! મારા દિવસો લોકોને સત્ય અને જ્ઞાન આપવાના સપનામાં વ્યતિત થતા.

અંતે એ તક આવી. અમારા રાજાના મોટા પુત્ર થોડા સમય પહેલા જ તેમની રાણી અને ભાઈ સાથે વનમાં રહી પાછા આવ્યા હતા. એ સમય દરમિયાન લંકાના રાજાએ તેમની રાણીનુ અપહરણ કર્યુ હતુ. તેમણે લડાઈમાં લંકાપતિને હરાવી રાણીજીને મુક્ત કર્યા હતા. હવે એ અમારા નવા રાજા હતા. મેં

તેમને ધર્મ બાબતે સલાહ દેવાનુ વિચાર્યુ. તેમની સમક્ષ જઈને કહેવા જેટલી હિંમત મારામાં ન હતી એટલે મેં તેમને નામ વગરનો એક પત્ર લખ્યો.

હે મહાન રાજા રઘુના વંશજ !

પ્રણામ ! હું તમારો પ્રજાજન અને હિતેચ્છુ છુ. હુ તમને ધર્મ અને આચરણ બાબતે કશુ કહેવા માંગુ છુ. અમે સહુ તમારી લંકાપતિ સાથેની લડાઈથી પરિચિત છીએ. તમે ખરે જ એ લડાઈ જીતીને તમારા કૂળનું ગૌરવ ઉજાળ્યુ છે. પરંતુ રાણીજીની વૃત્તિ પરિક્ષા વગર તેમને સ્વિકારીને તમે તમારો ધર્મ ભુલ્યા છો. એક યશસ્વિ પુરુષે હંમેશા પવિત્ર, સાત્વિક અને શુભને ગ્રહણ કરવા જોઈએ. રાણીજી ઘણો સમય લંકામાં રહ્યા છે. તેમણે જાણતા-અજાણતા કોઈ તામસિક, અપવિત્ર વૃત્તિ ગ્રહણ કરી પણ હોય. આપણા શાસ્ત્રો મુજબ કોઈ વસ્તુ કે વ્યક્તિને સ્વિકારતા પહેલા તેમની તામસિક અને અપવિત્ર વૃત્તિને દુર કરવી જોઈએ. એ વ્યક્તિએ એકાંતમાં રહી પોતાના ગુણ-દોષ જોઈને પવિત્ર બનવુ જોઈએ.

આથી હે રાજન ! હું એક જ્ઞાની અને નિતિવાન વ્યક્તિ તરીકે તમને સલાહ આપુ છુ કે તમે ધર્મના માર્ગે ચાલો અને રાણીજી પ્રત્યેની માયાને ત્યાગીને તેમને ચિત્તવૃત્તિ-નિરોધ માટે પવિત્ર સ્થળે એકાંતવાસ માટે મોકલો.

તમારો હિતેચ્છુ

મને આવા પત્ર લખવાના પરિણામનો સહેજે ખ્યાલ નહોતો. એક સ્થિતપ્રજ્ઞ અને આદર્શ એવા અમારા રાજાએ તરત જ રાણીજીનો ત્યાગ કર્યો. તેમના મતે જો પ્રજામત રાણીજીની વિરુધ્ધ હોય તો એક રાજાએ રાણીનો ત્યાગ કરવો જ રહ્યો. ગર્ભવતી એવી રાણીજી જંગલમાં ગયા. આખી નગરી શોકમાં ડુબી ગઈ.

જે કામ મે ફક્ત મારી કિર્તિ-પિપાસા સંતોષવા માટે કર્યુ હતુ એનુ પરિણામ આટલુ ભયંકર આવ્યુ. એક તરફ એ રાજા હતા જેમણે બાળપણમાં ગુરુજીને કહીને મને તેમનો શિષ્ય બનાવ્યો હતો અને એક હું હતો જેણે એક કુવિચારથી સહુને દુઃખની ગર્તામાં ધકેલી દીધા હતા. સહુ લોકો એ અનામી પત્ર મોકલનારને ધિક્કારતા રહ્યા. હું પણ મૃત્યુ સુધી એ વ્યક્તિને ધિક્કારતો રહ્યો.

દરેક દિવાકરને વિશ્વને ઉજાળવાનુ સૌભાગ્ય નથી મળતુ. કેટલાક દિવાકર જીવે છે અજ્ઞાનનુ અંધારુ ફેલાવવા માટે ! ખરે જ, હું એમાનો જ એક હતો.

~                ~                 ~

Read Full Post »

જ્યારે મારુ સાહિત્ય સર્જન હજુ બંધ નહોતુ થયુ ત્યારની એટલેકે  ૨૦૦૪ ની વાત છે. મને કર્મનો સિધ્ધાંત અને પૂનર્જન્મ વિશે જાણવાની ઈચ્છા થઈ અને તેમાથી સર્જાઇ એક વાર્તા. મુળે તે અંગ્રેજીમા લખાઇ. ત્યારબાદ ૨૦૦૮ માં રીડગુજરાતી વાર્તા-સ્પર્ધામાં ભાગ લેવા માટે મેં આ વાર્તાનો ભાવાનુવાદ કર્યો. વાર્તા-સ્પર્ધામાં મને ૩૦૦ માથી ૧૩૫ માર્ક્સ મળ્યા. એમાના એક નિર્ણાયકને એ વાર્તા ઘણી ગમી અને તેમણે ૫૫ માર્ક્સ આપ્યા. ખૈર, ઘણા સમયથી તેને બ્લોગ પર મુકવાની ઇચ્છા હતી. પરંતુ વાર્તાની લંબાઇ જાંણી અટકી જતો હતો. પછી થયુ, ૩-૪ ભાગમાં જ મુકીશ. તો, અંતે એ રુડો અવસર આવી પહોચ્યો. હવે હુ અટકુ. મારી વાત મારી વાર્તા કહેશે.

~                                ~                                ~

મારુ જીવન સ્વૈત રંગ સમાન નિર્મળ છે. હું બ્રહ્મવેતસ છુ. મારા પિતાજી યોગોધર એક ઋષી હતા. મારા માતા સન્નિધી શ્રી હરીના ભક્ત હતા. હુ જ્યારે તેમના ગર્ભમાં હતો ત્યારે એમણે શ્રીમદ ભાગવત પુરાણ અને ભગવદ ગીતાનુ પઠન કર્યુ હતુ. લોકો કહે છે કે હું વૈદિક સંસ્કાર સાથે જ જનમ્યો હતો. મારું બાળપણ તો યજ્ઞ,વૈદિક રુચાઓ અને સ્વયં-શિસ્ત ના પાઠોમાં જ વ્યતિત થયુ. મારા પિતાજીએ મને બ્રહ્મ અને મોક્ષ વિશે શિક્ષણ આપ્યુ. દરેક જીવના જ્ન્મ પાછળનો મુખ્ય હેતુ પરમ તત્વ ને જાણીને તેના મય થવાનો છે તે સમજાવ્યુ. હું એ પરમના પથની સાધનામાં અગ્રેસર હતો ત્યારે અચાનક કંઈક અજુગતુ બન્યુ.

થયુ એવુ કે એક દિવસ પિતાજીના કામથી હું બાજુનાં ગામે ગયો હતો. પાછા ફરતા થોડુ અંધારુ થઈ ગયુ હતુ. એ ગામના રસ્તે થોડો વનપ્રદેશ પણ આવતો હતો. અચાનક મને કોઈ જંગલી પશુની ત્રાડ સંભળાઈ. જોકે તે ત્રાડ ડરાવણી કરતા વધુ દયામણી હતી. મે ઝાડીઓમાં જઈને જોયુ તો એક સિંહણ અને તેના બે બહુ નાના બચ્ચા હતા. એ સિંહણ એટલી તો કમજોર હતી કે મને જોઈને તેણે ઉભા થવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ થઈ ન શકી. ચન્દ્ર નાં અજવાળામાં મે જોયુ કે તેના બે પગ અને હાંસળી ભાંગી ચુકી હતી. તેના કારણે તે થોડો સમય શિકાર નહોતી કરી શકતી. અત્યારે તે અને તેના બચ્ચા ભુખને કારણે લગભગ મરવા પડ્યા હતા.

“હું આ જીવોને શી મદદ કરી શકુ?” મે વિચાર્યુ. એક જ રીતે હું તેમને મદદ કરી શકુ – મારી જાત સોંપીને. એ ક્ષણમાં જ મેં નિર્ણય કરી લીધો. મારો ધર્મ, મારુ કર્તવ્ય કહે છે આ જીવોની મદદ કરવાનુ. મે મનોમન પ્રાર્થના કરીઃ “હે પૂજ્ય માતા પિતા, તમે મને વૈદિક સંસ્કારો આપ્યા છે કે જે સહુ જીવોને મિત્ર માની મદદ કરવાનુ કહે છે. હું ભાગ્યશાળી છુ કે મને માતા પિતા રુપે તમે મળ્યા. પરંતુ તમારી સેવા કરવાની મારી ઈચ્છા અધુરી જ રહી ગઈ. હૂ પ્રભુને પ્રાર્થના કરુ છુ કે આવતા જન્મે તમે જ મારા માતા પિતા બનો જેથી હું તમારી સેવા કરી ઋણમુક્ત બનુ.

સહુને છેલ્લા પ્રણામ કરીને હુ એ સિંહણની નજીક ગયો અને ત્યાં જ સુઈ ગયો. સિંહણે ફરી ઉભા થવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ થઈ ન શકી. ત્યારે મેં એક અણીયાળો પથ્થર લીધો અને મારા હાથમાં મારીને લોહી કાઢ્યુ. જ્યારે થોડુ લોહી તેના મુખમાં ગયુ ત્યારે તેનામા થોડી તાકાત આવી અને તે ઉભી થઈ. છેલ્લી વાત જે મને યાદ રહી એ તેની આંખોમાં આવેલી અજબ ચમક અને મારા મનમાં ઘુમતો એકમાત્ર વિચાર – “મેં તેમને બચાવ્યા”

~           ~          ~

ક્યારેક આપણે નિયતીના પથ પરથી કેટલા દુર ચાલ્યા જઈએ છીએ ! લોકો કહે છે પૂર્વ જન્મનાં સંસ્કાર એના માટે જવાબદાર છે. હું કહુ છુ ખુદ નિયતી એના માટે જવાબદાર છે.

હું ઉત્તમાનસ છુ. હૂં સંત દેવેશ્વર અને દેવી પૂર્ણીમાનુ સંતાન હતો. મારા માતા પિતા શ્રી હરીના પરમ ભક્ત હતા. મને તેમના માટે બહુ ગૌરવ હતુ. નાનપણથી જ મને જૂઠ સામે સખત નફરત હતી. હું કોઈપણ જૂઠાણાને સાંખી જ ન શકતો. હું હંમેશા સત્ય વચન બોલતો અને સહુ સત્ય જ બોલે તેનો આગ્રહ રાખતો. મારા ત્રણ પ્રાણપ્રિય મિત્રો હતા. તેઓ પણ નિતીવાન અને સત્યવચની હતા. અમે ચાર એકબીજાનો પડછાયો બનીને જીવતા.

એક દિવસ મારા મિત્ર શશીવ્રતે પાસેના જંગલમાં એક પર્યટનનુ આયોજન કર્યુ. શશીવ્રતને વનો અને પશુ-પંખીઓને જોવાનો બહુ શોખીન હતો, ખાસ કરીને સિંહ અને વાઘને જોવાનો. એ દિવસે અમે પાસેના વનના તળાવો, ડુંગરાઓ, ખીણ,વનલતાઓ બધુ જ જોઈ વળ્યા. પાછા ફરતી વખતે અમે આનંદથી વાતો કરતા હતા. અચાનક એક સિંહની ત્રાડે અમને બધાને ભયભીત કરી મુક્યા. અમે જોયુ તો એક સિંહ ભાગીને અમારા તરફ જ આવી રહ્યો હતો. ઘડીભર તો મને શુ કરવુ એ જ સુજ્યુ નહી. પછી સહુ શશીવ્રતની પાછળ ભાગ્યા. શશીવ્રતને જંગલમાંથી બહાર નિકળવાનો રસ્તો ખબર હતો. દોડતા દોડતા તેણે મને કહ્યુ કે નજીકમાં જ એક આદિવાસીઓની વસાહત છે. અમે ત્યાં માંડ-માંડ પહોચ્યા. ત્યાં નજીકમાં જ કેટલાક બાળકો રમી રહ્યા હતા. હજી તો અમારો સ્વાસ બેસે તે પહેલા એ સિંહ આવીને તેમાના એક બાળકને ઉઠાવીને અલોપ થઈ ગયો. અમે તો અવાચક થઈ ગયા. અમારા હોશકોશ ત્યારે જ પાછા આવ્યા જ્યારે કેટલાક આદિવાસીઓ બાળકોનુ રુદન સાંભળીને દોડી આવ્યા. બાળકોએ તેમને કહ્યુ કે અમારી પાછળ સિંહ આવ્યો અને પેલા બાળકને ઉઠાવી ગયો.આદિવાસીઓએ અમને પકડીને બાંધી દીધા અને તેમના સરદાર પાસે લઈ ગયા.

સરદારે સિંહ વસાહતમાં આવ્યો એ માટે અમને દોષીત ઠેરવ્યા અને અમને આકરી સજા આપવા વિશે વિચારવા લાગ્યા. મે તેમને સમજાવ્યા કે એ ફક્ત એક અકસ્માત હતો. અમારો ઈરાદો ફક્ત અમારો જીવ બચાવવાનો હતો. અમને હતુ કે વસાહત જોઈ સિંહ નજીક નહી આવે. પણ સરદાર પર આ દલીલની કંઈ જ અસર ન થઈ. હું ખુબ જ ક્રોધિત થઈ ગયો. આ ક્રુર અને ઘાતકી લોકો ! એ લોકો અમને સજા કરશે એ ઘટના માટે કે જેના પર અમારો કોઈ કાબુ નહોતો. મને થયુ નિર્ણયની ઘડી આવી છે. જો મારે અમારો જીવ બચાવવો હોય તો કંઈક કરવુ જ પડશે. મેં ત્યાં પડેલી તલવારથી એક સૈનિક પર પ્રહાર કર્યો. પરંતુ પેલા સરદાર બહુ સચેત હતા. તેમણે તેમના ભાલાથી મારા પર પ્રહાર કર્યો અને મને વિંધી નાખ્યો. એ ક્ષણે જ મને ખ્યાલ આવી ગયો કે મારુ મૃત્યુ નિશ્ચિત હતુ. “હે ઈશ્રર, મારી સાધના, મારુ લક્ષ્ય ! હું આટલી ઉચ્ચ અવસ્થાએ પહોચ્યો અને હવે નવા જન્મમાં બધુ નવેસરથી શરુ કરવુ પડશે ! આ બધુ જ પેલા ક્રુર આદિવાસીઓને કારણે ! હું આવતા જન્મમાં એ બધાને મારી નાખીશ. હુ વેરની આગમાં બળી રહ્યો હતો. મેં છેલ્લી વાર નફરતથી તેમને જોયા અને હુ અંધકારમાં વિલીન થઈ ગયો.

Read Full Post »